Imię Norbert wywodzi się z germańskiego „Nordberaht”, gdzie „Nord” oznacza północ, a „beraht” – sławny, jasny. Użycie go w średniowiecznej Europie związane było z kultem św. Norberta z X wieku, opata klasztoru w Prémontré, który zapoczątkował zakon norbertanów.
Św. Norbert odegrał istotną rolę w reformie duchowieństwa i działalności misyjnej na obszarze Cesarstwa Niemieckiego. Jego święto obchodzone jest 6 czerwca, co przyczyniło się do nadawania imienia Norbert w dniu imienin. Zakon norbertanów propagował życie kontemplacyjne i pracę apostolską, dzięki czemu imię zyskało popularność w krajach Europy Zachodniej.
Do Polski Norbert przywędrował w średniowieczu razem z misjonarzami i zakonem norbertanów. Pierwsze wzmianki o imieninach Norberta w Polsce pochodzą z dokumentów kościelnych XIV wieku. Z czasem imię zyskało na popularności zwłaszcza wśród szlachty i duchowieństwa, a następnie rozprzestrzeniło się wśród całego społeczeństwa.