Imię Kazimierz ma korzenie w starosłowiańskich wyrazach „kazić” i „mir”. Słowo „kazić” w pierwotnym znaczeniu odnosiło się do ochrony, opieki czy też pilnowania. Z kolei „mir” to wieloznaczne pojęcie oznaczające pokój, spokój, a także sławę i reputację. Tak złożony rdzeń imienia wskazuje na osobę, której zadaniem jest strzec wartości oraz dbać o dobre imię własne i społeczności.
Historia stosowania imienia Kazimierz w Polsce sięga okresu piastowskiego. Pierwszy znany władca o tym imieniu to książę Kazimierz I Odnowiciel (zmarły w 1058 roku), który przyczynił się do odbudowy państwa polskiego po najazdach i kryzysie wewnętrznym. Jego imię zyskało renomę dzięki późniejszym królewskim formom, w tym Kazimierzowi Wielkiemu, panującemu w XIV wieku i uznanemu za jednego z najwybitniejszych monarchów w dziejach Polski.
Upowszechnienie chrześcijaństwa w Polsce spowodowało adaptację imienia Kazimierz także w kontekście liturgicznym. Święty Kazimierz, królewicz litewski, czczony od XVI wieku, rozsławił to imię w Kościele katolickim i przyczynił się do jego utrzymania w tradycji narodowej.