Imię Wisław wywodzi się z pradawnych języków słowiańskich i ukształtowało się na przełomie IX i X wieku. Początkowo funkcjonowało w formie Wysław lub Višlav. Pojawiało się w kronikach czeskich, polskich i serbskich, choć największą popularność osiągnęło na ziemiach Wielkopolski oraz Mazowsza. W średniowieczu imię to nadawano przede wszystkim synom rycerzy oraz szlachty, co miało podkreślać ich wojenne zdolności i predyspozycje do dowodzenia oddziałami.
W dokumentach kościelnych z XV wieku imię Wisław występuje rzadziej niż w świeckich, jednak zachowało się w wielu zapisach jako wyraz prestiżu. Z czasem, pod wpływem reformy kalendarza i zmian obyczajowych, część jego nosicieli przechrzciła się na bardziej popularne formy chrześcijańskie, jednak tradycja przetrwała w regionach wiejskich.