Imię Wirgiliusz ma swoje źródło w imperium rzymskim i bezpośrednio odnosi się do nazwiska Vergilius, które w starożytnej Italii funkcjonowało jako identyfikator rodowy. Najbardziej znanym jego nosicielem był Publiusz Wergiliusz Marek, autor „Eneidy”, którego wpływ na kulturę europejską trwa do dziś. Z czasem Vergilius przekształciło się w imię własne, które przyjmowało różne warianty fonetyczne w zależności od regionu. W Irlandii pojawia się forma Fearghil lub Fergus, w językach romańskich – Virgilio. W Polsce pierwsze wzmianki o Wirgiliuszach można odnaleźć w dokumentach XVII wieku, jednak imię nie zyskało masowej popularności. Dopiero w XX stuleciu, pod wpływem klasycznej edukacji humanistycznej i zainteresowania antykiem, odnotowano wzrost jego nadawań, choć nadal pozostaje rzadkie. Cechą charakterystyczną jest elegancja brzmienia oraz literackie konotacje, dzięki którym nosiciele czują więź z wielowiekową tradycją. Imieniny związane ze wspomnieniem św. Wirgiliusza z Salzburga dodatkowo ugruntowują jego miejsce w kalendarzu katolickim.
W średniowiecznych kronikach europejskich imię pojawia się głównie w kontekście duchownych oraz wydarzeń kościelnych, co podkreśla jego religijny wymiar. Współcześnie zdobi ono dokumenty osób o zainteresowaniach humanistycznych, artystycznych i naukowych, ponieważ niosąc silne odniesienia do kultury klasycznej, kojarzy się z erudycją i twórczością.