Korzenie imienia Valdemar sięgają wspólnot germańskich i ludów skandynawskich. W języku starogermańskim występowało jako Waldimar lub Walthamar, a w staronordyckiej tradycji zapisywano je jako Valdamarr. Pierwsze znane udokumentowane wzmianki pochodzą z kronik XI wieku, w których imię to nosili rycerze i wodzowie. W Danii Valdemar zastąpił popularne wcześniej imiona o podobnych motywach wojowniczych i szybko stał się symbolem królewskiej dynastii.
W średniowiecznej Europie, dzięki powiązaniom dynastii duńskiej z innymi rodami panującymi, imię rozprzestrzeniło się również na terenie Niemiec, a stamtąd przedostało się do Polski. W naszym kraju najbardziej utrwaliła się forma Waldemar, natomiast oryginalny Valdemar z czasem występował głównie w zapożyczeniach literackich i artystycznych. W epoce renesansu i baroku w piśmiennictwie wzmiankowano je rzadko, jednak w literaturze nordyckiej pozostało żywe i regularnie pojawia się w sagach oraz kronikach.
W XIX i XX wieku imię przeżywało ożywienie w krajach skandynawskich, gdzie wciąż było kojarzone z dynastią duńską. Współcześnie, z uwagi na globalizację i zainteresowanie nordycką kulturą, imię Valdemar zyskuje na popularności także w innych krajach, w tym w Polsce, jako forma alternatywna wobec Waldemara.