Korzenie imienia Tereza sięgają starożytności, a jego grecka forma Thērésa była używana w krajach basenu Morza Śródziemnego. W średniowieczu imię to rozpowszechniło się w Hiszpanii, Francji i Portugalii za sprawą kultu św. Teresy z Ávila – hiszpańskiej mistyczki i reformatorce zakonu karmelitanek. W Polsce pojawiło się wraz z wpływami kulturowymi Zachodu, stając się popularne w okresie renesansu i baroku.
W XIX i XX wieku imię Teresa (w polskiej formie Tereza rzadziej spotykane) zyskało stabilną popularność dzięki papieskim podróżom oraz rosnącej popularności sióstr zakonnych noszących to imię. Święta Teresa z Lisieux, znana jako Mała Tereska, przyczyniła się do rozwoju kultu i nadania imieniu pozytywnych konotacji związanych z pokorą i prostotą wiary.
W Polsce imię Teresa, w różnych odmianach i zdrobnieniach, cieszy się stałą popularnością. Dane demograficzne wskazują, że największe nasilenie nadawania tego imienia miało miejsce w latach 60. i 70. XX wieku. W XXI wieku imię to znajduje się w pierwszej setce najczęściej nadawanych imion, co świadczy o jego ponadczasowym charakterze.
Zmieniające się trendy demograficzne i rosnąca otwartość na różne formy imion sprawiają, że Tereza zyskuje nowe warianty w językach słowiańskich i romańskich. W Czechach i na Słowacji popularna jest forma Tereza, w Włoszech Teresa, a w Portugalii i Brazylii Teresinha. Nowoczesne rodziny coraz częściej sięgają po klasyczne imiona, doceniając ich uniwersalną wartość i historyczne dziedzictwo.