Korzenie imienia Seweryn sięgają starożytnego Rzymu, gdzie funkcjonowało jako przydomek (cognomen) związany z cechami charakteru. Pochodzący od łacińskiego severus – „surowy”, „poważny” – Severinus był imieniem nadawanym zarówno wolnym obywatelom, jak i znaczącym przedstawicielom arystokracji. W czasach chrześcijańskich pojawiło się jako imię świętych: św. Severinus z Noricum, opat i misjonarz z VI wieku, oraz męczennik św. Severin z Septempeda.
W średniowiecznej Europie imię rozprzestrzeniło się wraz z działalnością Kościoła. W miejscowościach frankońskich i germańskich przyjmowano najpierw formę łacińską, a następnie odmiany ludowe. Do Polski imię Seweryn dotarło za pośrednictwem kultury łacińskiej w dokumentach kościelnych już w XII–XIII wieku. Potwierdzają to wpisy w aktach parafialnych i prywatnych pamiętnikach szlachty.
W okresie staropolskim Seweryn był imieniem elitarnego ugrupowania ziemiaństwa oraz kleru, przy czym rzadko nadawano je chłopom. Dopiero w XIX i XX wieku, na fali emancypacji i rozwoju szkolnictwa, imię Seweryn zyskało na popularności także w warstwie mieszczańskiej i chłopskiej.
Współcześnie Seweryn uchodzi za imię klasyczne, noszone zarówno przez ludzi młodych, jak i przedstawicieli starszych pokoleń. Pomimo że nie plasuje się w pierwszej dwudziestce najchętniej nadawanych imion w Polsce, zachowuje swoją unikalną dźwięczność i historyczny prestiż.