Korzenie imienia Rajmund sięgają epoki wędrówek ludów, kiedy to Germanie nadawali dzieciom nazwy podkreślające cechy cenione w społeczności: mądrość, odwagę i siłę. Z czasem imię rozpowszechniło się w różnych regionach Europy Zachodniej. W krajach romańskich przybrało formy Raimundus, Raimondo, Raymondu, a w obszarze germańskojęzycznym – Raimund. Do Polski dotarło w okresie średniowiecza, stając się popularne wśród rycerstwa i duchowieństwa, dzięki czemu przetrwało do dziś.
W średniowiecznych dokumentach imię Rajmund pojawia się wśród fundatorów klasztorów i rycerzy biorących udział w wyprawach krzyżowych. Jego nosiciele często pełnili funkcje doradców książąt i biskupów, co utrwaliło skojarzenie z rolą osoby rozsądnej, obdarzonej zdolnościami mediatora. W polskich archiwach zachowały się zapisy z XIV–XV wieku, które potwierdzają stałą obecność imienia wśród elit zarówno świeckich, jak i duchownych.
W dobie renesansu oraz baroku imię Rajmund zyskało szersze zainteresowanie dzięki tłumaczeniom literatury zachodnioeuropejskiej, w tym dzieł średniowiecznych kronikarzy. Nastąpił wówczas wzrost użycia formy łacińskiej Raimundus w tekstach naukowych i liturgicznych. Mimo fal wzlotów i upadków popularności imię zachowało swoje głębokie znaczenie i trwa w kulturze polskiej aż po czasy współczesne.