Korzenie imienia Mieczysław sięgają wczesnego średniowiecza. Już w kronikach wschodniosłowiańskich pojawiają się wzmianki o książętach i wojownikach o tym imieniu. W Polsce imię zyskało popularność w XI–XII wieku, gdy słowiańskie rody rycerskie oraz rodząca się szlachta chętnie nadawały je swoim synom. Najbardziej znanym patronem był święty Męczysław, biskup diecezji kijowskiej, który według legendy zginął męczeńską śmiercią, broniąc wiary chrześcijańskiej.
W okresie rozbicia dzielnicowego imię Mieczysław łączono z dynastią Piastów, a po zjednoczeniu władzy królewskiej przetrwało wśród przedstawicieli magnaterii. W renesansie i baroku utrzymało swoją rangę dzięki przekazywanym tradycjom genealogicznym. Z czasem uległo nieco spolszczeniu pisowni, lecz pozostało wierne oryginałowi.
W XIX wieku, w okresie romantyzmu, nastąpiły próby odrodzenia staropolskich imion, w tym Mieczysława, jako wyrazu dumy narodowej. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku imię przeżywało umiarkowany renesans, a w latach 50. i 60. XX wieku znalazło się wśród popularnych nadawań w rodzinach o konserwatywnych zapatrywaniach.