Imię Martyna wywodzi się od łacińskiego Martinus, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „należąca do Marsa”. Mars był w mitologii rzymskiej bogiem wojny oraz opiekunem rolnictwa, co w kontekście imienia symbolizuje siłę, odwagę i ochronę. Pierwotnie imię Martinus było popularne w basenie Morza Śródziemnego, a forma żeńska zaczęła funkcjonować w piśmiennictwie średniowiecznym, gdy zaczęto tworzyć odpowiedniki męskich imion dla kobiet.
W Polsce imię Martyna zagościło wraz z chrześcijaństwem i działalnością zakonu Benedyktynów oraz franciszkanów. Już w XIII wieku spotykamy zapisy Marty, Martyni i innych wariantów. Jednak forma Martyna utrwaliła się dopiero w czasach nowożytnych, za sprawą popularnych świętych i błogosławionych. Do XVIII i XIX wieku imię utrzymywało umiarkowaną popularność, aby od połowy XX stulecia zacząć rosnąć w rankingu najchętniej nadawanych imion żeńskich w Polsce.