Laurentyna wywodzi się od łacińskiego „Laurentia”, będącego żeńskim odpowiednikiem męskiego imienia Laurentius. Laurentum, skąd pochodzi rdzeń nazwy, było popularnym kurortem u wybrzeży Tybru już w czasach Republiki Rzymskiej. Imię pojawia się w katolickich kalendarzach jako żeńska forma imienia św. Wawrzyńca (Laurentius), rzymskiego diakona i męczennika z III wieku. W średniowieczu imię zyskało na popularności dzięki kultowi św. Wawrzyńca, a do Polski trafiło prawdopodobnie wraz z wpływami łacińskimi poprzez zakonników i duchowieństwo.
W okresie renesansu i wczesnego baroku imiona łacińskie były modne wśród elit intelektualnych. Laurentyna pojawia się w listach i kronikach z XVII wieku jako rzadkie, choć znane imię żeńskie. W kolejnych stuleciach występowała sporadycznie, a dziś wraca do łask jako oryginalne i eleganckie imię o klasycznych korzeniach.