Imię Ina odnotowano w dokumentach skandynawskich już w XII wieku, jednak dopiero w okresie nowożytnym zyskało szersze rozpowszechnienie jako samodzielna forma. W Polsce pojawiło się w literaturze romantycznej i wśród intelektualistów, choć nigdy nie wyprzedziło tradycyjnych imion słowiańskich pod względem popularności. W drugiej połowie XX wieku imię odnotowało krótki wzrost, za sprawą postaci literackich i filmowych o nowoczesnym, niezależnym spojrzeniu.
Obecnie Ina plasuje się w rejestrach sporadycznie, ale jej oryginalność przyciąga rodziców szukających oryginalnego, a zarazem prostej i melodyjnej formy. W zestawieniach popularności imion żeńskich w Polsce na przełomie ostatnich lat utrzymuje się na dalszych pozycjach, co sprawia, że jest unikatowa, ale nie egzotyczna. W krajach nordyckich i germańskich wyniki bywają wyższe, jednak nazwa zachowuje umiarkowaną częstotliwość użycia.