Imię Hadrian wywodzi się od łacińskiego nazewnictwa miejscowego. Podstawą jest nazwa miasta Hadria (Adria) w północnych Włoszech, które w starożytności należało do ważnych ośrodków handlowych. Hadrianus oznaczało zatem dosłownie „mieszkaniec Hadria”. W czasach cesarstwa nikomu nieznane miasteczko zyskało światowy rozgłos dzięki cesarzowi Publiusowi Aeliusowi Hadrianowi, panującemu w latach 117–138 n.e. Był on znany jako budowniczy, miłośnik sztuki i kultury greckiej, podróżnik, a także reformator administracji cesarskiej. Jego imię trafiło do dzieł historyków, kronikarzy i biografów starożytnych, co zapewniło mu trwałe miejsce w dziedzictwie kultury europejskiej.
W średniowieczu imię pojawiało się głównie wśród kleru i zakonników. Na przestrzeni wieków różni święci nosili imię Hadrian, co przyczyniło się do nadania mu religijnych konotacji. W Polsce i Europie Zachodniej było używane sporadycznie, stając się popularne dopiero w epoce odrodzenia zainteresowania antykiem. W literaturze baroku i klasycyzmu postaci o imieniu Hadrian symbolizowały mądrość, umiarkowanie i cnotę. W XX i XXI wieku imię zyskało nowy wymiar – łączy tradycję z nowoczesnością, a jego brzmienie uznawane jest za eleganckie i dostojne.