Imię Erika wywodzi się z kultury nordyckiej, gdzie stanowiło żeńską odmianę męskiego imienia Eiríkr. W mitologii skandynawskiej występowały postacie o podobnych imionach, związane z dynastiami wikingów. Rozpowszechniło się w czasach średniowiecza dzięki kontaktom handlowym między Skandynawią, Wyspami Brytyjskimi i kontynentalną Europą. Na ziemie polskie dotarło za pośrednictwem niemieckich osadników i kupców, zyskując akceptację w rodach szlacheckich. W literaturze renesansowej pojawiało się w kronikach i przekazach podróżników, którzy opisywali losy członków północnych rodów. Renesansowa moda na imiona o brzmieniu egzotycznym przyczyniła się do utrwalenia Eriki jako oryginalnego i dostojnego wyboru. W XIX wieku, w okresie romantyzmu, imię powróciło do łask artystów i pisarzy, znajdując miejsce w balladach oraz dramatach. Obecnie Erika funkcjonuje we współczesnych rejestrach imion wielu krajów, zachowując ślady dawnej potęgi i majestatu przodków.