Początki imienia sięgają anglosaskich królestw wczesnego średniowiecza. Król Edmund z East Anglii (zm. 869) stał się później męczennikiem i świętym Kościoła Katolickiego, co przyczyniło się do rozprzestrzenienia imienia w Europie. W czasach renesansu imię Edmundus było popularne wśród arystokracji i duchowieństwa, co zaowocowało adaptacją w różnych językach, w tym w polskich dokumentach łacińskich jako Edmundus.
W Polsce imię Edmund pojawiało się głównie w formie męskiej, zaś żeńska wariacja Edmunda zyskała na popularności dopiero w XX i XXI wieku, w wyniku poszukiwań oryginalnych imion dla dziewczynek. Statystyki Urzędu Stanu Cywilnego wskazują, że Edmunda plasuje się wśród mniej nadawanych imion, co podkreśla jej unikatowy charakter. W miastach akademickich oraz środowiskach artystycznych i intelektualnych notuje się nieznaczny wzrost zainteresowania formą żeńską.
Międzynarodowo imię Edmund funkcjonuje w podobnych wersjach językowych: francuski Edmond, hiszpański Edmundo, włoski Edmondo, a w językach nordyckich Edmund czy Eðmundr. W każdej kulturze utrzymuje się skojarzenie z opieką, obroną wartości oraz męstwem lub w przypadku żeńskiej Edmundy – kobiecą siłą i wrażliwością.