Historia imienia Damiana jest ściśle powiązana z kultem chrześcijańskim, choć korzenie leżą w starożytnej Grecji. Święty Damian z Anazarbe był lekarzem i męczennikiem, czczonym w Kościele katolickim i prawosławnym. Jego imię przyczyniło się do popularyzacji formy męskiej Damian, a po wiekach powstała żeńska odmiana Damiana.
W średniowieczu imię było rzadko spotykane w Polsce. Zyskało na popularności dopiero w okresie renesansu, kiedy to zainteresowanie antykiem sprzyjało przyjmowaniu imion o klasycznym rodowodzie. Kobieca forma pojawiała się głównie w kronikach i dokumentach kościelnych, jednak nie była powszechnie używana.
W XIX wieku w Europie imiona żeńskie kończące się na -a stały się standardem. Damiana pojawiła się częściowo we Francji, Hiszpanii i Włoszech. Do Polski powoli wracała wraz z odradzającym się zainteresowaniem historią i kulturą antyczną. Z wiekiem XX imię nabrało samodzielnej, niezależnej tożsamości, stając się wyborem rodziców poszukujących oryginalnych, lecz nie egzotycznych rozwiązań.